Co roku, na przełomie lutego i marca "lud pracujący miast i wsi" przystępuje do wypełniania formularzy podatkowych PIT. Wtedy też znacząco rośnie poziom frustracji, gdy ludzie czarno na białym widzą, ile pieniędzy zostało im zrabowanych czy to na ZUS, czy na ubezpieczenia chorobowe, czy na podatki.

Oczywiście zdenerwowanie to jest w pełni uzasadnione jeśli weĽmiemy pod uwagę fakt, iż poziom usług które otrzymujemy w zamian (czy to opieki zdrowotnej, czy prognozowanych emerytur, czy działań policji, itd.) jest żenująco niski.

W katalogu zboczeń od dawna już figuruje dewiacja zwana ocieractwem. Statystyki milczą na ten wstydliwy temat, jednak można przypuszczać, że warunki w środkach publicznego transportu na terenie śląsko-dąbrowskiej konurbacji są równie optymalne dla rozwoju owej patologii jak wilgoć dla wzrostu grzyba. Nie od dziś region nasz dotyka także bardziej wysublimowana aberracja, która, o ile mi wiadomo, nie doczekała się dotąd miejsca w stosownych słownikach, ani nawet własnej nazwy. Przypada mi zatem rola ojca chrzestnego owej jednostki, z reguły, od której są jednak wyjątki, ujawniającej się u osobników dotkniętych pychą i ignorancją. Jej symptomem jest nieposkromiony wstręt do regionalnych odrębności, nieodparta chęć ich negowania lub przezwyciężania. Zgodnie z zasadą, że zboczeńcy wmawiają zboczenie innym, krucjata owa prowadzona jest z pozycji moralnej wyższości, a jako dewianci przedstawiani są jej przywiązani do nieznośnej różnorodności przeciwnicy.

Zakłady Chemiczne "Tarnowskie Gory" to od lat plama na honorze III RP. Kolejne ekipy rządowe nie wykazywały dość determinacji, by rozbroić ekologiczną bombę, mimo że zaklad już w 1994 roku trafił na listę największych trucicieli środowiska. Cena kunktatorstwa jest wciąż postępujące zatrucie wód gruntowych.